/* mailchimp*/ /*mailchimp*/

Categorie: Uncategorized (page 1 of 2)

DANKJEWEL
Vandaag bij de supermarkt stond ik achter een hele oude lieve kleine vrouw. Ze boog zich over haar rollator en zetten langzaam de boodschappen op de band.
Toen ze eenmaal had afgerekend zei de caissière zoals gebruikelijk: “Fijne dag verder.”
Toen zag ik iets gebeuren met de oude vrouw….ze keek op van haar rollator, haar gezicht klaarde op en haar ogen leken als die van een kind, toen zei ze: “Dankjewel Dankjewel”. Ik heb nog nooit iemand zo vol van leven ‘dankjewel’ horen zeggen.
Ze zei het alsof ze daarna nog uren met de caissière in gesprek zou gaan, alsof ze ook al uren met elkaar in gesprek waren geweest. Alsof ze ergens diep van binnen bij elkaar hoorden.
Even zag ik de caissière twijfelen….een fractie van een seconde keek ze de oude vrouw verward aan, schudde lichtjes met haar hoofd en begon met het scannen van mijn boodschappen.
Toen ze mij even later een goede dag wensten probeerde ik iets van de oude vrouw in mezelf te vinden, ik probeerde de cassiere aan te kijken….ik probeerde dankjewel te zeggen. Maar het lukte niet.
Toen ik naar buiten liep heb ik nog geprobeerde de oude vrouw te vinden. Maar ze was weg.
Het was een moment.
Het mooiste moment van mijn dag.

HET LEVEN IS INGEWIKKELD
Ik heb net een rugzak gekocht.
De kassavrouw vroeg of het zo mee ging.
Dat vond ik grappig. Ik moest keihard lachen.
De kassavrouw vond het niet grappig. Ze keek me bloedserieus aan en zei: “Sommige mensen willen er alsnog een tasje omheen hoor.”
Toen was ik verward.

Wat er toen gebeurde weet ik niet meer. Maar een paar minuten later liep ik naar buiten met een plastic tas om mijn rugzak.

”IK GA DIE SHIT KOPEN MAN.”
Ik zit op het station te lezen in het boek ‘hiphop in nederland’. Ineens komt er een gespierde stoer lopende jongen op me af en pakt het boek uit mijn handen: “Sorry man, ik heb gehoord van dit boekie, mag ik even die achterkant lezen? Is het goede shit?”
Een moment overweeg ik om helemaal los te gaan, om te vertellen dat het boek is geschreven door mijn beste vriend Rajko Disseldorp, dat ik weet hoeveel tijd erin zit en dat ik het proces heb mogen meemaken.Maar dan bedenk ik me dat, dat antwoord wel heel veel over mij gaat en heel weinig over het boek.
Ik denk aan het hoofdstuk wat ik net heb gelezen over Ronnie Flex. Ik ben misschien een vriend van Rajko maar ik ben ook eerlijk. Rajko heeft me laten zien dat rappers kunstenaars zijn en tegen mannen als Fresku, Typhoon en Ali B kijk ik op. Maar Ronnie Flex met nummers als Drank en Drugs heb ik nooit begrepen, plat entertainment in mijn ogen, heeft weinig met kunst te maken.
Tot ik het hoofdstuk over Ronnie Flex lees, Rajko vraagt hem of hij gelukkig is waarop hij al uit het raam starend een joint draait en antwoord: “Nee, niet echt. Ik ben niet gelukkig man.”
Dat raakt me.

De stoere jongen drukt het boek terug in mijn handen en zegt: “Klinkt goed man, alsof je ze echt leert kennen. Ik ga die shit kopen man.”

Zag laatst een boek dat ging over de doorgeschoten consumptiemaatschappij. Heb het meteen gekocht.

Wat een ongekende ervaring vandaag: Workshop geven in de gevangenis.
Unieke belevenis.
Laat ik het zo zeggen: Er zijn momenten dat ik overtuigender tegen een groep heb gezegd: “En nu is het even stil…..”

Gastles Drama gegeven over humor weer. Misschien moet ik toch docent worden. Zo intens leuk dit.
30 pubers voor je snuffert is confronterend maar je leert per les.
Heb nu een nog experimentelere les gedaan, continu ze eerst iets laten ervaren en dan pas erover nadenken. Steeds ook benoemen waarom ik wat deed als docent, best goed te vergelijken met het interactieproces als je op het podium staat namelijk.
Reacties/dingen die ze hadden onthouden na afloop:
“Dat je moet luisteren naar wat er om je heen gebeurt.”
“Ik weet niet, gewoon dat je iets leert maar dan op een hele andere manier.”
“Kunnen we dit nog een keer doen?”

Door nu voor de 5de keer de les te geven aan de puberdoelgroep merk ik hoe complex het vak van docent is. Maar ook dat het wel echt anders kan, en dat leerlingen opbloeien als je ze nieuwe ervaringen aanreikt en ze ruimte geeft voor het eigen verhaal.

Ik ben blij.

Na 5 mooie jaren heb jij mij verlaten. Het doet pijn. Maar ik zag al een tijdje aankomen dat het voor jou niet langer ging. Samen zijn we overal geweest: groningen, maastricht, enschede, enkhuizen, rotterdam. Overal hebben wij op kosten van de overheid 8 minuten gepraat voor 5 mensen in een kroeg.
Ik heb je gebruikt. Veel meer dan de bedoeling was. Ik zal je nooit vergeten,
R.I.P.
Gratis studenten OV.
Never forget.

HEB SCHIJT AAN PERFECTIE EN GEEF OM CONNECTIE
Zaterdag is Oma overleden en vanochtend was de afscheidsdienst. Het was verdrietig maar ook mooi om de sprekers te horen. Toen ging ik zelf spreken, het huilen veranderde in een serene rust toen ik bij het spreekgestoelte stond. Dit is wat ik kan, spreken voor groepen, dit wil ik doen voor Oma. En weet je wat het rare was? Er werd gelachen. Comedy ter ere van Oma, een van mijn beste optredens ooit op een gekke manier/locatie. Dicht bij mezelf.
Later in de avond wilde ik nog gaan optreden. Pittig na zo een dag maar hou gewoon teveel van comedy. Kwam ik daar aan, en de comedians zullen dit herkennen, stond ik in een open ruimte met daarom heen twister, een silent disco en versterkte muziek. Een no go, daarin kun je niet spelen, teveel afleiding voor comedy.
Net toen ik me voorbereiden op de hel of op opgeven en weggaan dacht ik aan Oma. Oma dacht niet in problemen maar in oplossingen.

Ik gaf niet op. Ik liep door het gebouw. Vond een stille plek in de hal voor de WC. Overtuigde de organisatie dat ik daar moest spelen, haalde 15 man publiek binnen, kondigde mezelf aan en heb vanuit mijn edelachtbare balletjes 30 minuten lang voor 15 man voor een toilet mijn cabaretvoorstelling gespeeld. Het was geen theater, het was niet ideaal, maar het was oprecht. Er zijn mensen voorbij gelopen naar het toilet die dachten, wat doe deze gast voor het toilet? Wtf! Maar er zijn ook 15 studenten die van begin tot einde zaten en die hun jaar zijn begonnen met dat wat regelmatig ontbreekt in opleidingen: Contact.

Dit is wat ik wil doen de rest van mijn leven. Deze connectie voelen met alles. Je mag het pathetisch vinden, je mag me een lul vinden omdat ik iets goeds zeg over mezelf op facebook. Je hebt misschien op een bepaalde manier nog gelijk ook, maar fuck dat. Ik wil dit nu zeggen:
Ik hou van comedy. Ik hou van mijn Oma.
Deze dag heeft mij geleerd: HEB SCHIJT AAN PERFECTIE EN GEEF OM CONNECTIE.

Het leven is om te ervaren, niet om over na te denken. Tenminste, dat denk ik

VALLEN EN OPSTAAN
Gister was voor mij een grote dag. Voor het eerst ging ik fietsen op een echte racefiets met klikpedalen. Dat VIEL even tegen zeg. Na de ‘klassieke’ ‘ik krijg mijn klikpedalen niet los en val om’ fout besloot ik ook nog een keer rechtdoor de bosjes in te fietsen. Bleef die fiets in de takken haken, probeer je hem los te sjorren terwijl niemand je ziet.
Maar het gekke is dus dat het de dag van mijn leven was. Ik heb me zelden zo goed gevoeld na het sporten. Goed vallen schud je wakker, laat je weten dat je leeft. En laat je durven nog een keer risico te nemen omdat vallen altijd minder erg is dan de angst voor vallen.

Het is zo chil om een metafoor letterlijk mee te maken! Ik kan het iedereen aanraden. Sterker nog, ik wil me gaan specialiseren in het letterlijk ervaren van metaforen. Morgen bij de lunch ga ik bij iemand de kaas van zijn brood eten en kijken wat er gebeurt….