DANKJEWEL
Vandaag bij de supermarkt stond ik achter een hele oude lieve kleine vrouw. Ze boog zich over haar rollator en zetten langzaam de boodschappen op de band.
Toen ze eenmaal had afgerekend zei de caissière zoals gebruikelijk: “Fijne dag verder.”
Toen zag ik iets gebeuren met de oude vrouw….ze keek op van haar rollator, haar gezicht klaarde op en haar ogen leken als die van een kind, toen zei ze: “Dankjewel Dankjewel”. Ik heb nog nooit iemand zo vol van leven ‘dankjewel’ horen zeggen.
Ze zei het alsof ze daarna nog uren met de caissière in gesprek zou gaan, alsof ze ook al uren met elkaar in gesprek waren geweest. Alsof ze ergens diep van binnen bij elkaar hoorden.
Even zag ik de caissière twijfelen….een fractie van een seconde keek ze de oude vrouw verward aan, schudde lichtjes met haar hoofd en begon met het scannen van mijn boodschappen.
Toen ze mij even later een goede dag wensten probeerde ik iets van de oude vrouw in mezelf te vinden, ik probeerde de cassiere aan te kijken….ik probeerde dankjewel te zeggen. Maar het lukte niet.
Toen ik naar buiten liep heb ik nog geprobeerde de oude vrouw te vinden. Maar ze was weg.
Het was een moment.
Het mooiste moment van mijn dag.