HEB SCHIJT AAN PERFECTIE EN GEEF OM CONNECTIE
Zaterdag is Oma overleden en vanochtend was de afscheidsdienst. Het was verdrietig maar ook mooi om de sprekers te horen. Toen ging ik zelf spreken, het huilen veranderde in een serene rust toen ik bij het spreekgestoelte stond. Dit is wat ik kan, spreken voor groepen, dit wil ik doen voor Oma. En weet je wat het rare was? Er werd gelachen. Comedy ter ere van Oma, een van mijn beste optredens ooit op een gekke manier/locatie. Dicht bij mezelf.
Later in de avond wilde ik nog gaan optreden. Pittig na zo een dag maar hou gewoon teveel van comedy. Kwam ik daar aan, en de comedians zullen dit herkennen, stond ik in een open ruimte met daarom heen twister, een silent disco en versterkte muziek. Een no go, daarin kun je niet spelen, teveel afleiding voor comedy.
Net toen ik me voorbereiden op de hel of op opgeven en weggaan dacht ik aan Oma. Oma dacht niet in problemen maar in oplossingen.

Ik gaf niet op. Ik liep door het gebouw. Vond een stille plek in de hal voor de WC. Overtuigde de organisatie dat ik daar moest spelen, haalde 15 man publiek binnen, kondigde mezelf aan en heb vanuit mijn edelachtbare balletjes 30 minuten lang voor 15 man voor een toilet mijn cabaretvoorstelling gespeeld. Het was geen theater, het was niet ideaal, maar het was oprecht. Er zijn mensen voorbij gelopen naar het toilet die dachten, wat doe deze gast voor het toilet? Wtf! Maar er zijn ook 15 studenten die van begin tot einde zaten en die hun jaar zijn begonnen met dat wat regelmatig ontbreekt in opleidingen: Contact.

Dit is wat ik wil doen de rest van mijn leven. Deze connectie voelen met alles. Je mag het pathetisch vinden, je mag me een lul vinden omdat ik iets goeds zeg over mezelf op facebook. Je hebt misschien op een bepaalde manier nog gelijk ook, maar fuck dat. Ik wil dit nu zeggen:
Ik hou van comedy. Ik hou van mijn Oma.
Deze dag heeft mij geleerd: HEB SCHIJT AAN PERFECTIE EN GEEF OM CONNECTIE.